آدم‌های ِ اطرافم ، هر کدام به نوعی نگرانم میکنند.

مهسا ، وقتی میگوید : " باشه " که نقطه و هیچ علامتی نداشتنش خیلی مهم است. وقتی تلفن را قطع میکنم و اس‌ام‌اس می‌آید برایم از طرفش. از آن طولانی‌ها!  وقتی عصبانی میشود خیلی میترسم. ولی از همه بیشتر ، نگرانش میشوم و میخواهم همان لحظه کنارش باشم ، بغلش کنم و به او بفهمانم دوست ِ من است وقتی ناگهان " :) " میزند. نگرانش میشوم ...

سهراب ، وقتی میگوید : " هوم! " که آن علامت تعجب ِ انتهایش خیلی مهم است. اگر بگوید " هوم ... " یعنی دارد فکر میکند اما اگر بگوید " هوم! " یعنی خیلی خودش را کنترل میکند تا چیزی نگوید. چیزی که معمولاً شنیدنش اصلا مرا خوشحال نمیکند. اما وقتی میگوید " هه! " نگرانش میشوم. وقتی تیز میشود و تیزی میکشد. خیلی بیشتر نگرانش میشوم...

نیلوفر هم مدل ِ خودش. وقتی " :d " میزند هزار جور فکر و خیال میکنم. معمولا نشانه‌ی ِ خشمی‌ست که عاقلانه سرکوبش میکند و " :)) " از آن هم بدتر است. شاید هم برعکس. برای ِ ما دو تا همیشه نماد ِ خنده‌ی ِ عصبی بوده. ولی از همه بیشتر ، نگرانش میشوم و دلم میخواهد پیشش باشم وقتی جوابم را با " ... " میدهد.

ولی من .. نمیدانم. گفتم که. با چهارمین بیسکویت لکسوس باید نگرانم شد. یا شاید هم با اولین شکلک ِ " ;) " که از آن بیزارم یا ... خودم هم نمیدانم. به نظرم ، زیاد نباید در مورد ِ من نگران شد ، به قول ِ حمیده : " هاع؟ "

پلاس:

میدانی .. من نماد ِ همه‌ی ِ این‌ها را میدانستم. ولی گمانم ، باید میدانستم هم که وقتی میگویی : " گریه نکن مامان ، من خوب میشم. " ، وقتی دروغ میگویی ، باید نگرانت بشوم. خیلی ...